اخبار

دسته بندی ها:

خودروی چهارچرخ محرک

خودروی چهارچرخ محرک


  • 0

سامانه چهارچرخ محرِک یا تمام چرخ (4x4)

خودرویی است که قابلیت گشتاوری نیروی محرکه تولید شده موتور را به بر روی چهار چرخ به صورت همزمان دارد. بنا بر عقیده بسیاری از مردم این نوع خودرو خودروی بیابانی است. همچنین این نوع خودرو نقش مهمی در بازی‌های رالی دارد. اینگونه خودروها کنترل بهتری در حرکات نمایشی و سر پیچ‌ها دارند. همچنین نیرو بیشتری به زمین وارد می‌کنند در نتیجه ازشتاب بیشتری برخوردارند. برای مثال از اینگونه خودروها، می‌توان به خودروهای امروزی اشاره کرد از جمله مدل‌های زیادی از subaru(سوبارو)،lamborghini(لامبورگینی)،ford(فورد)و…

انواع سامانه چهار چرخ محرِک (چ.چ.م)

سیستم 4WD مدت مدیدی است که ابداع شده و انواع متنوعی از آن به بازار آمده‌است که همه آنها با همین نام شناخته می‌شوند، اما در واقع موارد استفاده آنها متفاوت است.

چ.چ.م نیمه-وقت

سیستمی است که در آن، فقط می‌توان برای مدتی معین از چهار چرخ محرک استفاده کرد. این نوع سیستم 4WD برای ایجاد قدرت کشش بیشتر در وسائط نقلیه برای حمل بارهای سنگین‌تر یا حرکت در شرایط نامساعد جاده‌ای ساخته شده‌است. از این سیستم، فقط می‌توان در شرایط نامساعد جاده‌ای و نه در جاده‌های مسطح و خشک بهره‌برداری کرد، لذا واضح است که این سیستم برای انجام کارهای سخت و سنگین ساخته شده‌است. در جاده‌های هموار، می‌توان وسیله نقلیه را در حالت 4WD قرار داد. حالات قرار گرفتن دنده عبارتند از: 4WD Hi, 2WD و 4WD LO. این سیستم برای استفاده در مکان‌های بدون جاده عالی است و هنگامی که همزمان با قفل دیفرانسیل به‌کار گرفته شود، بیشترین کارایی را خواهد داشت (جیب ویلیز ۱۹۴۲).

چ.چ.م تماموقت

از این سیستم می‌توان همیشه و در تمامی مسیرها از جمله آسفالته استفاده کرد. این سیستم 4WD برای ایجاد قدرت کشش بیشتر در وسیله نقلیه و کارامدتر کردن 4WD برای استفاده روزمره ساخته شده‌است. به این سیستم، 4WD دائم نیز می‌گویند. استقرار دیفرانسیل اضافی در مجموعه انتقال قدرت وسیله نقلیه، امکان بهره‌برداری دائمی از 4WD را فراهم می‌سازد. در این سیستم، حالت 2WD وجود ندارد. با وجود این سیستم، شما اسبی قدرتمند در اختیار خواهید داشت. مزیت استفاده از Full Time 4WD در جاده‌های نامساعد، استحکام بیشتر در حرکت به عنوان یک نکته ایمنی در رانندگی روزانه است. انواع حالت‌های قرار گرفتن دنده در این سیستم، عبارتند از: 4WD Hi و 4WD LO. این سیستم در خارج از جاده و در صورت قابلیت قفل شدن بسیار خوب عمل می‌کند، اما همزمان با قفل محور دیفرانسیل، بهترین عملکرد را دارد (رنجرور ۱۹۶۹).

چ.چ.م تمام-وقت متقارن

این سیستم مشابه 4WD دائمی است، با این تفاوت که فاقد گشتاور سرعت کم یا در واقع الگوی مسافت کوتاه است. از این سیستم، همواره و در تمامی جاده‌ها از جمله آسفالته می‌توان استفاده کرد. این سیستم، یکی از مظاهر ایمنی در وسائط نقلیه امروزی است، اما گرچه برای کار سنگین طراحی نشده، باعث ایمن‌تر و دلپذیرتر شدن وسیله نقلیه می‌شود. این سیستم در رقابت برای حرکت در جاده‌های ناهموار، تقریباً بازنده است زیرا تأکید بیشتر بر استحکام و عملکرد آن بوده و بهتر است که در خارج از جاده، کمتر مورد استفاده قرار گیرد (آئودی کواترو ۱۹۸۰ و اکثر خودروهای سوبارو.و بنز c200 ).

چ.چ.م خودکار غیرمتقارن

سیستم اتوماتیک متقارن AWD، ابتدا فقط به عنوان سیستمی مستحکم و قدرتمند ساخته شده بود. از این سیستم می‌توان به‌طور مداوم در تمامی سطوح از جمله مسیرهای آسفالته استفاده کرد. سیستم AWD به‌طور دائمی عمل نمی‌کند بلکه فقط هنگامی به کار می‌افتد که شرایط تعادل وسیله نقلیه از بین برود. اساساً خودروهای دارای این سیستم، خودروهایی با دیفرانسیل 2WD و فاقد قابلیت‌های حرکت در جاده‌های نامساعد هستند. واضح است که این سیستم تنها برای افزایش ایمنی، استحکام و تعادل در حرکت ساخته شده و استفاده از آن در مسیرهای خارج از جاده و جاده‌های ناهموار، توصیه نمی‌شود (ولوو ۱۹۹۶) گفتنی است که امروزه بسیاری از وسائط نقلیه، ترکیبی از انواع سیستم‌های 4WD را مورد استفاده قرار می‌دهند.


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.
نظری بر خودروهای عضلانی(Muscle car)

نظری بر خودروهای عضلانی(Muscle car)


  • 0

خودروی عضلانی(Muscle car)

اصطلاحی است که به گونه‌ای از خودروهای پرکاربرد اختصاص دارد. این اصطلاح معمولاً به خودروهای سایز متوسط آمریکایی گفته می‌شود که دو دره هستند و چرخ‌های عقب آن محرکند؛ موتور آنها هشت سیلندر و قیمت آنها مناسب باشد. این خودروها قابل استفاده در خیابان‌های معمولی و مسابقه درگ هستند؛ بنابراین این خودروها کاملاً متمایز با خودروهای دو در اسپرت و جی‌تی، که برای سرعت زیاد در مسابقات جاده‌ای طراحی شده‌اند هستند. خودروهای عضلانی علاوه بر ایالات متحده، در کشورهای دیگر مانند استرالیا، آفریقای جنوبی، بریتانیا و دیگر جاها به نمایش درآمده و فروخته می‌شوند.

خودروهای عضلانی از مدل خودروهای با حجم موتور بسیار بالا، پرقدرت، پرشتاب و طراحی خاص هستند. به طور کلی تمام این نمونه خودروها محرک عقب هستند و معمولاً چراغهای جلو گرد ۲ در و بدنه بطور خاصی طراحی و عضلانی به نظر می‌رسد و ۸ سیلندر خورجینی می‌باشند.

تاریخچه

با آغاز پیشرفت صنعت در آمریکا در ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ جوانهای آمریکایی علاقه‌مند به خودرو آغاز به مسابقه شتاب در خیابانها و درخواست اتومبیل پرقدرت تر از کمپانیها شد. بعدها این مسابقات به صورت جهانی به نام drag race درآمد و با ساخت کرایسلر ۳۰۰ خودروی عضلانی متولد شد.

در حال حاضر

در حال حاضر از تولید خودروهای عضلانی کلاسیک ۵۰ سال می‌گذرد و با توجه به این که اکثر خودروها فرسوده و از کار افتاده می‌باشند، علاقه‌مندان و صاحبان شروع به بازسازی کردند و به دلیل علاقه‌مندان زیاد و سفارشهای زیاد این مدل، کمپانیها شروع به تولید لوازم دوبارهٔ این مدلها کردند؛ و کلوپها و انجمنهای بازسازی این مدلها به وجود آمد، و حراجیهای بزرگ شروع به خرید و فروش این مدلها در کنار مدلهای معروف کلاسیک در دنیا کردند و مسابقات راه اندازی شد و این دلیل خوبی بود که کمپانی دوج و فورد و شورولت شروع به تولید مجدد این مدلها کردند مانند مدل موستانگ و چلنجر و کامارو که مدرن ماسل کار نام گرفتند.

کشورهای سازنده

شرکت‌هایی از قبیل فورد، دوج، جنرال موتورز، امریکن موتور در ساخت این نمونه مدل فعال هستند. کلاً این نمونه مدلها به دو قسمت تقسیم می‌شوند

  • کلاسیک
  • مدرن

در مدل کلاسیک که شامل ماشینهای سالهای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۴ می‌باشند و در مدل مدرن از ۱۹۹۰ تاکنون ادامه دارد.

برخی مدل‌ها

از کمپانی FORD

Mustang-Torino-Galaxy-Thunderbird با موتورهای۳۵۱-۴۲۹-۴۶۰

از کمپانی DODGE

Charger-Challenger-Dart-Coronet-Superbee Models با موتورهای ۳۱۸-۳۸۳-۳۴۰-۴۲۶Hemi-۴۴۰

از کمپانی BUICK

Grand National-GS با موتورهای v8 stage series

از کمپانی CHEVROLET

Chevelle-Nova-Camaro-Corvette با موتورهای ۳۵۰-۴۲۷-۳۹۶-۴۵۴

از کمپانی PONTIAC

GTO-Firebird-Trans amبا موتورهای ۳۵۰-۴۰۰-۴۵۵

موتور

موتورها بسیار پرقدرت، پر مصرف، با حجم بسیار بالا، ۸ سیلندر به صورت خورجینی شکل V، در مدلهای کلاسیک کاربراتور، بسیار ساده و کاملاً متنوع ساخته می‌شد. موتورها در هر سال قدرت اسب بخار همان موتور با سال قبل متفاوت بود به دلیل ضریب تراکم و تورگ و ضریب فشار به‌طور کلی طبقه‌بندی بلوک موتورها به این ترتیب بود.

  • در کمپانی دوج:
  1. بلوک کوچک mopar که شامل مدلهای ۳۱۸–۳۴۰
  2. بلوک بزرگ mopar که شامل مدلهای ۳۸۳–۴۴۰ و مدل معروف ۴۲۶ HEMI
  • در کمپانی شورولت:
  1. بلوک کوچک که شامل مدلهای ۲۶۵ - ۲۸۳ - ۳۲۷ - ۳۵۰ - ۳۰۲ - ۳۰۷ - ۴۰۰ - -۲۶۲–۳۰۵
  2. بلوک بزرگ که شامل مدلهای ۳۴۸ - ۴۰۹ - ۴۲۷ - ۳۶۶ - ۳۹۶ - ۴۰۲ - ۴۲۷ - ۴۵۴ - ۵۰۲ - ۵۷۲
  • در کمپانی پونتیاک:
  1. پونتیاک بلوک که شامل مدلهای ۲۸۷ - ۳۱۶ - ۳۴۷ - ۳۷۰ - ۳۸۹ - ۳۲۶ - ۴۰۰ - ۳۵۰ - ۳۰۳ - ۳۰۱ -۴۲۱ - ۴۲۸ - ۴۵۵ معروف و SD مدل
  • در کمپانی بیوک:
  1. بلوک کوچک که شامل مدلهای ۲۱۵ - ۳۰۰ - ۳۴۰ - ۳۵۰
  2. بلوک بزرگ که شامل مدلهای ۴۰۰ - ۴۳۰ - ۴۵۵
  • در کمپانی الدزمبیل:
  1. الدزمبیل بلوک ۴۰۰–۴۴۲ rocket - 425 - super rocket - starfire - tornado rocket - ۴۵۵–۳۵۰

 

در ایران

در ایران این مدلها به خاطر روابط خوب ایران و آمریکا در ۶۰ سال گذشته وارد شد و در حال حاضر علاقه‌مندان بسیاری در سراسر ایران دارد. اگر چه که بحران بنزین در ایران افزایش پیدا کرده و هر روز بدتر می‌شود ولی علاقه‌مندان شروع به بازسازی این مدلها کرده و در روزهای تعطیل به عنوان گردهمایی به نمایش عموم می‌گذارند. مدلهای بسیار نادری در شهرهای تبریز، تهران و اصفهان یافت می‌شود.


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.
یونیماگ خودرو موتوری همه‌کاره

یونیماگ خودرو موتوری همه‌کاره


  • 0

اونیموگ، یونیماگ

نام نوعی از کامیون‌های کوچک چندمنظوره و چهار چرخ محرک ساخت شرکت مرسدس بنز آلمان است. کامیون‌های اونیموگ در آغاز توسط شرکت بوهرینگر تولید می‌شدند.

نام اونیموگ کوتاه‌شدهٔ اول واژه‌های آلمانی «خودرو موتوری همه‌کاره‬‬‬‬‮‮» است. این کامیون‌ها امروزه تحت نام تجاری مرسدس بنز فروخته می‌شوند.

طرح این کامیون‌ها به سال‌های اولیه پس از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد. اونیموگ در آغاز به عنوان خودروی کم‌سرعت کشاورزی جهت جابه‌جایی ابزارهای کشاورزی ساخته شدند. شاسی بلند و نرمش‌پذیر یونیماگ باعث شده تا برای راندن در زمین‌های ناهموار مناسب باشد.

تاریخچه

اولین اونیموگ در سال ۱۹۴۶ به عنوان یک نمونه اولیه توسط آلبرت فردریک طراحی و تولید شد. طراحی و تولید اولین نمونه در ژانویه ۱۹۴۶ آغاز شد و به مدت یکسال زمان برد تا به اتمام برسد. طرح مدل یونیماگ برای تولید انبوه در سال ۱۹۴۷ شروع شد. هر چند مدل نمونه این خودرو با موتور بنزینی ساخته شده بود اما سپس موتورهای دیزل OM636 دایملر بنز تولید و جایگزین نمونه بنزینی آن شد و به عنوان موتور استاندارد بر روی یونیماگ نصب شد. از سوم ژوئن سال ۱۹۵۱، روزی که برای اولین بار یکی از قابل اعتمادترین غولهای آفرود، اونیموگ توسط شرکت خودروسازی نام آشنا آلمانی مرسدس بنز به جهانیان معرفی شد می‌گذرد و امروز پس از سالها خدمت ۲۶ نوع مختلف اونیموگ در سخت‌ترین شرایط کاری در مناطق جنگی و سایتهای ساخت و ساز و نواحی صعب العبور، مرسدس تازه‌ترین عضو این خانواده دوست داشتنی، اونیموگ-کانسپت را در معرض نمایش عموم قرار داد.

ویژگی

مهمترین شاخصه این کامیون مسطح ماندن اتاق آن در ناهمواری هاست. به طوری که اگر در هر نوع ناهمواری قرار گیرد تنها چرخهایش جابجا می‌شوند و کمک فنرهای خاص آن اتاق را صاف نگاه می‌دارند. در نا همواری‌های شدید نیز این فنرهای خاص باعث جلوگیری از بلند شدن چرخ از روی زمین و از دست دادن ایستایی کامیون می‌شود.

دو دهه محبوبیت مرسدس بنز اونیموگ

نشریه معتبر «آف‌رود» برای سومین سال پیاپی مرسدس‌بنز مدل یونیماگ را به عنوان بهترین خودرو جاده‌ای (خارج شهر) سال برگزید. اونیموگ پیش از این نیز از سوی مجله «آل‌ویل درایو» مونیخ که در زمره معتبرترین نشریات منتشر شده در حوزه خودروهای نیمه‌سنگین و سنگین است به عنوان خودرو سال انتخاب شده بود. جالب اینجاست که این خودرو در هر دو بخش منتقدین و خوانندگان موفق شده‌است با اختلاف فاحشی رقبای خود را کنار بزند. نشریه آف‌رود در حالی مرسدس یونیماگ را به عنوان بهترین خودرو جاده‌ای برگزیده است که از میان بیش از ۵۶۰۰۰ خواننده شرکت‌کننده در این رأی‌گیری اکثریت قاطعی در حدود ۵۹ درصد آرای خود را به نفع این مدل موفق بنز ثبت کرده بودند. سهم سایر ۷۹ خودرو دیگر عرضه شده در این رقابت تنها ۴۱ درصد بوده‌است! خوانندگان نشریه اما در انتخاب بهترین خودرو کلاسیک نیز مرسدس کلاس جی را برگزیده‌اند تا به این ترتیب خودروساز معتبر آلمان حداقل در دو گروه از مجموع ۸ گروه عنوان بهترین خودرو سال را به خود اختصاص دهد. موفقیت این مدل از ساخته‌های مرسدس بنز اما به توفیق چند سال اخیر آن محدود نمی‌شود. یونیماگ یا در واقع بهتر است نام واقعی آن در هنگام عرضه «فونماگ» یا u 90 در همان نخستین سال ورود به بازارهای جهانی یعنی سال۱۹۹۴ به عنوان یکی از بهترین خودروهای چند کاره در بازار که دارای تمامی مشخصات و ویژگی‌های خودروهای شهری، تفریحی، جاده‌ای و حتی کار و تجاری بود، برگزیده شده و عنوان خودرو سال را از آن خود کرد. از آن سال به بعد در بیش از دو دهه از تولید مدل‌های مختلف این خودرو، محبوبیتآن همچنان حفظ شده‌است. یونیماگ که از سال۲۰۰۲ تاکنون در سه مدل u 3000، u 4000 و u 5000 تولید و به بازار عرضه می‌شود. معمولاً توسط ادارات آتش‌نشانی، خدمات شهری، مراکز امداد و کمک‌رسانی به حادثه دیدگان، جنگلبانی، حمل‌ونقل بار و محموله پستی و … به کار گرفته می‌شوند. مدیران شرکت امیدوارند از سال آینده با عرضه چندین مدل دیگر به بازار بتوانند میزان نفوذ این خودرو در میان خانواده‌ها را هم افزایش دهند. اونیموگ در حال حاضر بیشتر خودرویی مطلوب و مناسب برای فعالیت‌های منظم اداری یا تجاری است، اما مدیران بنز معتقدند با اندکی افزایش امکانات و برخی تعدیلات در طراحی داخلی این خودرو می‌توانند آن را به راحتی تبدیل به خودرویی کنند که حتی در خارج از ساعات کار هم اعضای خانواده از نشستن در آن لذت ببرند. اونیموگ‌های جدید به این ترتیب به شاسی‌-بلندهای قدرتمند و چندکاره تبدیل خواهند شد.

جوان‌ترین عضو از خانواده مرسدس بنز یونیماگ

جوانترین عضو خانواده اونیموگ‌ها که به احترام بزرگترین جد خود، مدل M-B 1951 با کابینی بدون سقف طراحی شده، در آوانگاردترین حالت ممکن، مشخصه‌های طراحی قدیمی و مدرن اونیموگ را در هم آمیخته‌است. از چشم گیرترین قسمتهای طراحی اونیموگ که به گفته مرسدس بنز، نماینده چهره جدید کلیه خودروهای تجاری جدید این کمپانی ست، می‌توان به سپرهای بزرگ و برجسته، رینگهای عظیم با طرح ۵ پر و چراغهای جلو که در آنها از ای.ای.دی استفاده شده‌است اشاره کرد. رنگ سبز روشن این کانسپت نیز با الهام از قورباغه سمی که قادر به حرکت در سخت‌ترین شرایط در خاک و آب است انتخاب شده‌است.اونیموگ-کانسپت غول سبز دایملر بر روی شاسی مدرن‌ترین اونیموگ – مدل او-۵۰۰ – استوار شده‌است و برای جلوه بیشتر یکی از مهم‌ترین قسمتهای تعلیق بی نقص اونیموگ، فنرلولهای عظیم آن با رنگ قرمز پوشش داده شده‌اند.


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.
آشنایی با عملکردفرمان خودروهای فرمول 1

آشنایی با عملکردفرمان خودروهای فرمول 1


  • 0

فرمان 70،000 دلاری

به راستی این همه دکمه و سوئیچ روی فرمان ماشین فرمول۱ چه کاری انجام می دهد؟سوالی که برای همه عاشقان به خودرو مطرح است.در اینجا به صورت تخصصی به آن میپردازیم.

سیستم الکترونیکی فرمان 

در مرکز (منظور روی فرمان) تمامی سوئیچ ها، دکمه ها و گردونه هایی  وجود دارند که بیشتر تیم ها از سیستم الکترونیکی مک لارن مدل PCU-8 Dashborad استفاده میکنند اگرچه تیم هایی مثل ویلیامز، ردبول و لوتوس هنوز مدل قدیمی این سیستم را انتخاب کرده اند و کماکان از آن استفاده میکنند (PCU-6D).

در مدل قدیمی تر قابلیت های محدودتری هست چون تنها یک رشته نوار چراغ های LED که شامل سه قمست مجزای نمایشگر اعداد الفبایی کوچک که یکی از انها شماره دنده درگیر را نشان می دهد، اما این قابلیت در فرمان های نسل قبل بهم ریخته تر بود.

در آن دست مدل PCU-8D صفحه نمایشی با نور پس زمینه ای به بزرگی ۴.۳ دهم اینچ که اطلاعات زیادی از جمله شارژ و تخلیه شارژ از منبع ذخیره انرژی را عرضه میکند (باطری سیستم ذخیره سازی انرژی) یک عنصر مهم وقتی که تغییرات راه اندازی داخل ماشین سِت میشوند اطلاعاتی از مسیر را برای شما آشکار خواهد ساخت. اگرچه هر دو نمایشگر میتوانند مقادیر مشابهی از اطلاعات را نمایش دهند اما راننده میتواند از طریق گزینه های دیداری که قابل دسترس هستند تنظیمات مورد علاقه خود را پیاده کند.

حالا اجازه بدهید برای شما فرمان امسال اتومبیل لوئيس همیلتون را کنکاش کنیم و با کارکرد هر دکمه آشنا شویم : کارایی حقیقی هر دکمه و سوئیچ چیست؟

ما همیشه تفاوت های واقعا جالبی را بین نیکو رُزبرگ و لوئيس همیلتون شاهد بوده ام کمااینکه امسال آنها مقادیر تعدیل پذیر کننده یکسانی را دارند و تفاوت زیادی بین انها نيست. هر راننده در طرح بندی مورد علاقه خود رنگ هایی را انتخاب میکند که این موضع به او کمک میکند تا هدایت اتومبیل را زمانی که حتی تحت فشار قرار دارد به خوبی انجام دهد.

دکمه های شماره ۱ و ۲ حاکی از ۴ حالت مختلف قابل دسترس برای راننده هستند با ورودی در سمت چپ و خروجی در سمت راست٬ این دو دکمه چرخ دنده ای شکل به راحتی توسط انگشت شست قابل دسترسی هستند و این نشان می دهد که این دو از چه اهمیتی بر خوردار هستند. چرخاندن این دو دکمه در حالت ورودی و خروجی دو پارامترى هستند که به راننده این اعتماد به نفس را میدهند که در طول زمان مسابقه در صورت نیاز میزان مصرف سوخت خود را مدیریت کرده و دمای سطح لاستیک ها را در طول مسابقه محدود کند.

دکمه های ذکر شده برای هر راننده جای مختلفی دارند طبق سلیقه هر راننده برای مثال نیکو رُزبرگ دکمه DRS را بالا سمت چپ به رنگ زرد انتخاب کرده است در حالیکه جای همین دکمه برای فرمان همیلتون در پشت آن در سال قبل تعبیه شده بود. این همان دکمه شماره ۳ هست.

دکمه های 4 و 7 که رنگ هماهنگی دارند چند تابع دوار شماره دار  نشان می دهند که هر دو مرتبط با هم هستند. برخی از توابع فقط در صورت نیاز تنظیم شده برای +1 در یک زمان, در حالی که در صورت نیاز بیشتر به تنظیمات +10 این دکمه قابل لمس خواهد بود٬ در واقع این دکمه تنظیماتی را در خصوص دیفرانسیل ماشین و عملکرد مطلوب تر به خصوص در پیچ ها برای راننده در نظر می گیرد.

دکمه شماره ۵ که به راننده امکان میدهد در لحظه ای که دنده درگیر میباشد آن را اصطلاحا در حالت خلاص قرار دهد، این قابلیت هرگز نمی تواند به یکباره توسط دکمه دنده معکوس انجام شود دکمه ای که پشت فرمان و سمت چپ آن تعبیه شده است، از موارد استفاده این دکمه میتوان به نیاز سریع دنده عقب گرفتن راننده اشاره کرد که دیگر نیاز نیست از دنده های بالا معکوس بکشد تا ماشین خلاص شود.

راننده میتواند طبق دستورالعمل موجود در قسمت پیت لین- Pit Lane سرعت اتومبیل خود را تثبیت کند روی سرعت مجاز ۸۰ کیلومتر در ساعت توسط دکمه کاهنده سرعت که همان دکمه شماره ۶ می باشد.

چراغ های LED سفید و زرد موجود در بالای این قسمت نشان میدهد که کمیسرهای مسابقه پرچم های زرد یا سفید را در منطقه خطر به احتزار در آورده اند یا خیر.

دو دکمه دوار شماره ۹ و ۱۰ تنظیم کننده بالانس ترمز ها هستند، علامت + نشان میدهد که چگونه مکانیزم ترمز گیری توسط اهرم از داخل کابین راننده افزایش می يابد. BBAL به دکمه شماره ۹ که در سمت راست فرمان قرار دارد به عبارتی تنظیمات بیشتری را نشان می دهد٬ بوسیله سیم کشی سیستم ترمز یا به اختصار BBW برای چرخ های عقبی دکمه شماره ۱۰ در واقع تعدیل کننده سیستم ترمز موتور برای زمانی که راننده دنده معکوس ميکشد. هر دو آپشن به طور همگن تنظیم و اطمینان خاصی به راننده جهت سیستم ترمز گیری بهینه میدهند، و عدم توازن کافی بین این دو مشکلاتی را در قسمت عقب اتومبیل به دنبال خواهد داشت.

دکمه شماره ۱۱ یک نوع کلید تایید است، که میتواند استفاده شود به عنوان تایید دستورالعملی که از اتاق فرمان در پیت لین تیم (توسیط مهندس مسابقه ای هر راننده) یا به عنوان یک کد مخفی که بین راننده و مهندس مسابقه در زمان های پر فشار رد و بدل میشود. این امر زمانی اهمیت می یابد که ارتباط رادیویی دچار خلل شده باشد.

دو دکمه دوار با شماره های ۱۲ و ۱۳ که MID و Hi Speed روی آنها درج شده، اگرچه دارای تنظیمات مختص به خود هستند ولی این دو خسيسه باید توسط ارتباط رادیویی و گفتگو ها صورت پذیرد و در هر وضعیت کارایی خاص به خود را دارد.

دکمه شماره ۱۴ مربوط به سبقت گیری است که با حروف اختصاری OT روی دکمه مشخص است، این دکمه عملکرد های اضافه تری از احتراق داخلی موتور و سیستم بازیابی انرژی را به راننده میدهد.

راننده و تیم میتوانند با استفاده از این دکمه از طریق امواج رادیویی بایکدیگر ارتباط برقرار کنند.  راننده میتواند هربار با نگه داشتن دکمه شماره ۱۵ که روی آن عبارت Talk نیز مشخص است به ارسال پیام رادیویی بپردازد، یا اینکه یک بار دکمه را فشار داده٬ پیام خود را ارسال و سپس مجدداً دکمه بزند تا رادیو خاموش شود. گفتنی است که این پیام ها توسط کلیه تیم های قابل شنود هستند.

هر راننده در آغاز مسابقه یک فاز از پیش تنظیم شده را انتخاب خواهد کرد که با دکمه شماره ۱۶ که در تصویر روی آن عبارت RS که مخفف دو کلمه Race Start هست مشخص است. این دکمه دسترسی از پیش راه اندازی شده ای را در اختیار راننده میگذارد که شامل سیستم بازیافت انرژی معکوس ، کلاچ و تنظیمات خنک کننده سیستم بازیابی انرژی است . دکمه هایی که در پایین فرمان بوسیله گردونه های بزرگ جای زیادی را اشغال کرده اند به دور از LCD و LED دو گردونه از سه گردونه حاضر در فرمان نیکو رُزبرگ که در کناره ها تعبیه شدند.

دکمه شماره ۱۷ دکمه راه اندازی مجدد سیستم الکترونیکی اتومبیل یا اصطلاحاً ریست می باشد. دکمه شماره ۱۸ یک استراتژی گردشی بوده که توسط مرسدس برنامه ریزی شده است. تیم از قبل مقرر کرده که این برنامه اساسا برای تنظیمات سیستم خنک کننده بازیافت انرژی و سوخت وساز مورد استفاده قرار گیرد.
این دکمه از این فصل به بعد بیشتر دیده خواهد شد و مورد استفاده قرار خواهد گرفت و راننده میتواند با اتکا به این ویژگی که به تازگی جایگزین MGU دو گانه شده و تنها یک واحد تولید کننده قدرت را تشکیل داده با توجه به محدودیت جدید جریان سوخت که اتخاذ شده است .

دکمه شماره ۲۱ نشانه است٬ این دکمه تایید عملکرد دکمه چند منظوره شماره ۱۹ را بر عهده دارد که در بالا توضیح داده ام. دکمه Mark یا نشانه در واقع در روی نمایشگر استفاده شده که راننده میتواند در خلال چرخه تنظیمات منوها در یک جلوه منحصر بفرد از انتخاب هایش را علامت گذاری کند یا به قول معروف Save کند. دکمه شماره ۱۹ یک گردونه چند منظوره است که به دنبال چرخاندن آن شما می توانید ببینید گزینه های گوناگون را ماننده Bite یا جستجوگر نقطه گاز، Trq یا گشتاور، BBW یا ترمز گیری سيمى و لاستیک ها.

نهایت دکمه شماره ۲۰ با حروف اختصاری HHP انتقال قدرت با کارایی بالا را نشان میدهد، هر درجه از این گردونه نسبت های متغیری را از میزان ترکیب سوخت و احتراق بر حسب واحد زمان را مدیریت میکند با در نظر داشتن اینکه راننده در چه شرایطی قرار دارد که مشخصا شرایط آب و هوایی مرطوب بیشتر مد نظر است.

تشکر و سپاس برای مطالعه این مطلب،امیدوارم توانسته باشم مطلب خوبی را برای شما تهیه و ارایه کرده باشم.


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.
نگاهی به تاریخچه فرمول یک(Formula1)قسمت دوم

نگاهی به تاریخچه فرمول یک(Formula1)قسمت دوم


  • 0

اتومبیل‌ها و تکنولوژی

ماشین‌های مدرن فرمول یک تک‌سرنشین، دارای جای باز برای راننده، موتورمیانی و همچنین چرخ‌های بدون حفاظ هستند. بدنه این اتومبیل‌ها عمدتاً از ترکیبات فیبر کربن ساخته می‌شوند که در عین سبکی بسیار مستحکم هستند. وزن موتور خودرو فرمول یک باید حداقل ۱۴۵ کیلوگرم و وزن خودرو به همراه راننده و تجهیزات ‌ایمنی‌اش (بدون در نظر گرفتن وزن سوخت)، باید بیش از۷۰۲ کیلوگرم باشد . در واقع این حداقل وزنی است که طبق قوانین این اتومبیل‌ها باید داشته باشند.

چسبندگی بالا به جاده و قدرت مانور بسیار بالای اتومبیل‌های فرمول یک عمدتاً از طریق نیروی آیرودینامیک تأمین می‌شود. این نیرو غالباً توسط «بال»‌هایی که در پشت و جلوی اتومبیل قرار دارند و قسمت اندکی از آن نیز توسط نیروی ایجاد شده به‌وسیلهِ هوا در زیر سطح ماشین ایجاد می‌شود؛ و نسل کنونی این خودروها تعداد زیادی بال کوچک و پره‌های چرخشی برای کنترل جریان هوا روی خودرو هستند.

یک عامل مهم در کنترل سرعت این ماشین‌ها طرح لاستیک‌ها بود. در گذشته (1998-2009) تایر اتومبیل‌های فرمول یک مانند سایر خودرهای مسابقه‌های پیستی دارای سطح «صاف» (بدون شیار) نبود و هر لاستیک دارای چهار شیار بزرگ دایره‌ای بود که برای کنترل سرعت طراحی شده‌ بود. از سال 2009 با تصویب قوانین محدودیت‌های آیرودینامیکی طراحی بدنه خودرو به منظور کنترل سرعت، الزام استفاده از تایرهای شیاردار حذف گردید. فنربندی چرخ‌ها دارای دو جناق است و درتمامی جهات توسط فنرهای میله‌ای و ضربه‌گیرهایی به بدنه اتصال دارد. ترمزهای صفحه‌ای کربن به دلیل وزن کم و توان ایجاد اصطکاک بالا مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع ترمزها باعث عملکرد ترمزی مناسبی می‌شوند و در واقع عاملی است که باعث رضایت اغلب رانندگان جدید فرمول یک می‌شود.

موتورهای اتومبیل‌های فرمول یک در حال حاضر ۱٫۶ لیتری و شش سیلندر هستند و در ساخت و طراحی آن‌ها باید بسیاری محدودیت‌های دیگر نیز در نظر گرفته شوند. موتورهای نسل ۲۰۱۷ دارای دور موتور حداکثر ۱۵۰۰۰ دور در دقیقه و توان مؤثر حداکثر ۸۰۰ bhp هستند. حتی یا وجود محدودیت‌های مربوط به آیرودینامیک، نیروی روبه پایین آیرودینامیکی برابر با وزن اتومبیل است و این ادعا که خودروهای فرمول یک توانایی «رانندگی بر روی سقف» را دارند اصولاً درست است، حتی اگر عملاً اینطور نباشد. سرعت داون‌فورس کاملی برابر با ۲/۵ برابر وزن ماشین قابل حصول است. داون‌فورس به این معنا است که این خودروها در پیچ‌ها نیروی جانبی‌ای در حدود۴/۵ برابر نیروی جاذبه (۴٫۵ g) بدست می‌آورند- در مورد ماشین‌های جاده‌ای این رقم معادل ۱ g است. در نتیجه در پیچ‌ها سر راننده با نیرویی معادل ۲۵ کیلوگرم به یک طرف کشیده می‌شود. چنین نیروی جانبی بالایی می‌تواند نفس کشیدن را بسیار سخت کنند و بنابراین راننده باید تمرکز بالایی داشته باشد تا بتواند مسیر ۳۰۵ کیلومتری را در یکی دو ساعت طی کند.

آیندهِ ماشین‌های فرمول یک

در اوایل قرن ۲۱ مسابقات ومدیران فرمول یک دوران سختی را پشت‌سر گذاشتند. تعداد تماشاچیان کاهش یافت و علاقه‌مندان به این مسابقات به دلیل برتری مایکل شوماخر و فراری در بیشتر مسابقات، علاقه خود را تقریباً از دست داده بودند.

FIA وظیفه دارد قوانینی را وضع نماید تا با هزینه‌هایی که هر روزه با سرعت زیادی در حال افزایش هستند و تیم‌های کوچک‌تر را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مقابله کرده و ایمنی مسابقات را افزایش دهد.

برای دستیابی به این هدف، FIA در سالهای اخیر قوانین جدیدی را وضع نموده که نمونه‌هایی از آن‌ها عبارت‌اند از محدودیت‌های جدید در نوع تایرها، موتورهای چند مسابقه‌ای و کاهش داون‌فورس. در تغییر قوانین دو عامل امنیت و هزینه در اولویت قرار دارند و FIA در مجامع عمومی به صراحت بیان کرده‌است که همچنان به تغییر قوانین با در نظر گرفتن دو عامل فوق ادامه می‌دهد.

در سال‌های آتی تغییرات اساسی بیشتری در قوانین اعمال خواهد شد. در اکتبر سال ۲۰۰۵ پیشنهاد FIA در مورد افزایش سبقت با موافقت اکثر تیم‌ها روبرو شد. طبق این پیشنهاد قرار شد بال پشت را که تا آن تک بود با دو بال جعبه-مانند عوض کنند که هرکدام در بالای یکی از چرخ‌های عقب قرار می‌گرفت. این تغییرات در سال ۲۰۰۷ اعمال خواهند شد.در طولانی مدت FIA قصد دارد محدودیت‌های بیشتری را در مورد آزمایش‌ها و بررسی‌ها و همچنین در مورد استفاده از بخش‌های الکترونیکی استاندارد و تایرها اعمال کند.

به منظور سازگارتر کردن این ورزش با اهداف آن به عنوان یک ورزش قهرمانی جهانی، برنی اکلستون، رئیس FOM، تعدادی مسابقه جایزه بزرگ را در چند کشور دیگر ترتیب داده‌است و در حال مذاکره برای برگزاری مسابقات جدیدتری در آینده می‌باشد. گسترش این ورزش به زمینه‌های جدیدتر در سطح جهانی، چند پرسش را در مورد اینکه این ورزش باید به چه چیزهایی محدود شود پدید آورده‌است.

به دلیل تنوع مسابقات در فصل مسابقات سال ۲۰۰۵، نماسازی ارقام موجود از بهبود اوضاع حکایت دارد. در سال ۲۰۰۵، با تبدیل شدن رنو و مک‌لارن-مرسدس به تیم‌های برتر فرمول ۱ و دستیابی فرناندو آلونسو به قهرمانی جهانی، دوران برتری فراری به پایان رسید. از آن به بعد این ورزش با اقبالی ناگهانی مواجه شد به‌طوری‌که برای فصل مسابقات ۲۰۰۸، ۲۲ تیم برای دستیابی به دوازدهمین جای موجود در مرحله نهایی تقاضا کردند (که این موقعیت در نهایت به پرودرایو اعطا شد).

مصرف سوخت

متوسط مصرف سوخت اتومبیل‌های فرمول ۱ حدود ۷۵ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است.

شتاب مثبت و منفی

اتومبیل‌های مسابقه فرمول ۱ در هر ۴ ثانیه می‌توانند سرعت خود را حداقل به ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برسانند و سپس متوقف شوند.

اطلاعاتی در مرود اجزای تشکیل دهنده خودرو فرمول یک:

اطلاعاتی در مورد هزینه ساخت این خودرو:

تغییرات اعمال شده در نمونه 2016 و 2017:

اطلاعاتی اجمالی در مورد فرمان خودرو و کلید های :

نمونه های آینده این خودرو:


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.
نگاهی به تاریخچه فرمول یک(Formula1)قسمت اول

نگاهی به تاریخچه فرمول یک(Formula1)قسمت اول


  • 0

فرمول یک (Formula One)

که به اختصار «F1» نوشته می‌شود، همچنین به «مسابقات اتومبیل‌رانی جایزه بزرگ» نیز مشهور است. فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA)، سازمان‌دهی ورزش‌های اتومبیل‌رانی و مسابقات اتومبیل‌رانی را برعهده دارد.

زمانی که فرانسوی‌ها در سال ۱۹۰۶ اولین گرند پری (جایزه بزرگ) را برگزار کردند، فکرش را نمی‌کردند که به مسابقه بزرگی تبدیل شود. اولین مسابقه ۳۲ خودرو را دربرمی‌گرفت که در مسیری به مسافت ۱۰۴ کیلومتر در نزدیکی لمان برگزار شد و دو روز به طول انجامید. خودروی برنده یک رنو تحت هدایت فرنس سیز مجارستانی بود که سرعت متوسطی برابر ۱۰۰ کیلومتر در ساعت داشت.

از آن شروع ساده، فرمول یک متولد شد و با گذر زمان در این سال‌ها به یکی از پرطرفدارترین ورزش‌های دنیا تبدیل شده‌است. این ورزش میلیون‌ها طرفدار و تعداد بسیار زیادی از اسپانسرها را به خود جذب کرده و قهرمانانی را معرفی می‌کند که، به‌مانند مدال آوران المپیکی هستند. اما چرا؟ به این دلیل که فرمول یک خواسته ما برای رسیدن به نهایت تکنولوژی و لذت بردن را ارضا می‌کند و می‌توان آن را تجربه‌ای از سفرهای پرسرعت قلمداد کرد.

فرمول یک به کلاسی از خودروها گفته می‌شود که تک نفره و به اصطلاح «چرخ-باز» هستند. «چرخ-باز» به خودروهایی گفته می‌شود که تایرهای خودرو از بدنه جدا و خارج از آن هستند، برخلاف خودروهای معمولی که تایرها زیر سپر قرار گرفته‌اند. فرمول ۱ گل سرسبد رقابت‌های اتومبیل‌رانی است و معرفی‌کننده بهترین راننده‌ها و پیشرفته‌ترین ماشین‌ها و تکنولوژی‌ها است. قهرمان‌شدن در رقابت‌های فرمول یک، یعنی شما بهترین بهترین‌ها در بین رانندگان دنیا هستید. اما رسیدن به این قهرمانی و رانندگی در این رقابت به سادگی به‌دست نمی‌آید. راننده‌های امروزی قبل از رانندگی در بهترین مسابقه اتومبیل‌رانی برای سالیان به رقابت می‌پردازند و کسب تجربه می‌کنند.مقصود از لفظ «فرمول» مجموعه‌ای از مقررات و قوانین است که تمامی شرکت‌کنندگان و خودروها باید از آن متابعت کنند. فصل قهرمانی فرمول یک جهان از مجموعه‌ای از مسابقات، که به جایزه بزرگ مشهور است تشکیل شده، که معمولاً در فهرست پیست‌های فرمول یک، و در موارد معدودی در جاده‌های بسته شهری برگزار می‌شود. نتایج تمامی مسابقات جمع بسته می‌شود تا دو فهرست قهرمانان فرمول یک جهان در هر سال، یکی در بخش فهرست رانندگان قهرمان فرمول یک جهان و دیگری در بخش فهرست سازندگان قهرمان فرمول یک جهان مشخص شود. این مسابقات یک رویداد مهم تلویزیونی است که میلیون‌ها نفر از بیش از ۲۰۰ کشور جهان آن را به صورت زنده تماشا می‌کنند. خودروها با سرعتی تا ۳۵۰ کیلومتر در ساعت (حدود ۲۲۰ مایل در ساعت) با هم مسابقه می‌دهند.

مقررات این مسابقات شامل شماری محدودیت‌ها و شرایطی است که خودروها باید از آن متابعت کنند. از جمله مواردی که این مقررات به خاطر آن تدوین شده، می‌توان به کنترل ایمنی سرعت‌های فزاینده اشاره کرد. از سال ۲۰۰۶ موتور درونسوز به موتورهای طبیعی V8 دارای (ظرفیت) جابجایی ۴/۲ لیتر است (که حدود ۸۰۰ اسب بخار قدرت و در حدود ۱۹۰۰۰ دور در دقیقه (رم‌پ) تولید می‌کند. عملکرد خودروها تا حدود زیادی به الکترونیک، آیرودینامیک، فنربندی و چرخ‌ها بستگی دارد.

مسابقات فرمول یک در طول تاریخ تحولات و تغییرات بسیاری را شاهد بوده‌است. در طول سالهای متوالی موتورهای بسیاری به کار گرفته شده است؛ موتورهای عادی، تقویت‌شده و توربو، که از straight-4 تا H۱۶ با جابجایی سوخت ۵/۱ تا ۵/۴ لیتر متفاوت است. حداکثر قدرتی که در طول تاریخچه مسابقات به دست آمده ۱۲۰۰ اسب بخار در پیست مسابقات در دهه ۱۹۸۰ بوده‌است.

قاره اروپا دارای طرفداران بسیاری از مسابقات فرمول یک و بازار اصلی آن است. با این وجود، مسابقات جایزه بزرگ در سرتاسر جهان برگزار شده، و با برگزاری مسابقات جدید در بحرین، جمهوری خلق چین، مالزی و ترکیه، کره جنوبی و هند دامنه این مسابقات در حال گسترش است.

مسابقات فرمول یک در مقام گران‌ترین ورزش جهان، دارای تأثیرات اقتصادی چشمگیری است و نزاع‌های مالی و سیاسی آن نیز کاملاً مشهود است. جایگاه و محبوبیت بالای این ورزش آن را تبدیل به یک محیط آشکار تجاری کرده، که این امر منجر به سرمایه‌گذاری‌های چشمگیری توسط حامیان مالی و تبدیل این سرمایه‌گذاری‌ها به بودجه‌های عظیم برای تیم‌های سازنده فرمول یک شده‌است.

دفتر مرکزی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) در شهر کنکورد، پاریس واقع است. این فدراسیون مسئولیت نظارت بر این مسابقات را برعهده دارد. رئیس کنونی این فدراسیون ژان تات است. حقوق تجاری فرمول یک در دارایی‌های گروه فرمول یک، که اکنون مالکیت آن در اختیار آلفا پرما است، سپرده شده‌است.

بالاترین رکورد ثبت شده سرعت در مسابقه‌های اتومبیل‌رانی فرمول ۱، ۳۶۹٫۹ کیلومتر بر ساعت می‌باشد.

پیشینه

منشأ مجموعه مسابقات فرمول یک مسابقات اتومبیل‌رانی جایزه بزرگ اروپاست. بسیاری از سازمان‌های برگزارکننده مسابقات جایزه بزرگ پیش از جنگ جهانی دوم مقررات مسابقات جهانی را تدوین کردند، اما به دلیل تعلیق مسابقات در طول جنگ جهانی دوم، مسابقات قهرمانی رانندگان جهان در سال ۱۹۴۷ میلادی نهایی شد و نخستین بار به‌طور رسمی در سال ۱۹۵۰ اعمال شد. در سال‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مسابقات قهرمانی کشوری در آفریقای جنوبی و انگلستان جریان داشت. مسابقات غیر قهرمانی فرمول یک در طول سال‌ها برگزار می‌شده‌است اما به دلیل افزایش فزاینده هزینه مسابقات، آخرین دوره از این مسابقات در سال ۱۹۸۳ میلادی برگزار شد.

عنوان این ورزش، یعنی فرمول یک، بدین معناست که این ورزش باید پیشرفته‌ترین و رقابتی‌ترین مسابقه در میان مسابقات قهرمانی فرمول باشد.

مسابقه و راهبرد

یک دوره از مسابقات جایزه بزرگ یک آخر هفته کامل را به خود اختصاص داده، و با یک تمرین آزاد با زمان یک ساعت و نیم در صبح روز جمعه، و یک تمرین آزاد در بعد از ظهر جمعه با زمان یک ساعت و نیم و سپس آخرین تمرین آزاد یه مدت یک ساعت در روز شنبه آغاز خواهد شد. رانندگان سوم اجازه دارند در روز جمعه برای تیم‌هایی که در فصل قبل رده پنجم یا کمتر را به خود اختصاص داده‌اند رانندگی کنند. پس از این جلسات تمرین، یک جلسه انتخابی برگزار خواهد شد.

از سال ۲۰۰۳ تاکنون فرمت این دوره کیفیت سنجی چندین بار تغییر کرده‌است. تلاش‌ها بر این بوده‌است که با استفاده از سیستم «one-shot»، که در آن هر راننده به تنهایی در پیست تنها یکبار فرصت دارد رکوردی را ثبت کند، جان و شوق تازه‌ای برای دوره‌های کیفیت سنجی (زمان گیری) آفریده شود.

برای فصل مسابقات در سال ۲۰۰۶ سیستم کیفیت سنجی ناک اوت انتخاب شده‌است. سازمان (FIA) بازبینی‌های خود برای مسابقات ۲۰۰۶ را از دور ۱۱ (Round ۱۱) شروع کرد، مسابقه بزرگ فرانسه ۲۰۰۶.که از فصل ۲۰۱۰ به دلیل افزایش تعداد تیم‌ها و رانندگان تغییراتی کرده‌است. در دور اول تمامی ۲۴ ماشین مسابقه‌ای برای دوره کیفیت سنجی به رقابتی ۲۰ دقیقه‌ای می‌پردازند. رانندگان می‌توانند در مدت زمانی که دارند هر تعداد دوری که می‌خواهند در پیست بزنند و سریع‌ترین دور آن‌ها پبست خواهد شد. در پایان زمان هر راننده‌ای که دورش را به اتمام نرسانده فرصت این را خواهد داشت تا همان دور را به اتمام برساند. ۷اتومبیلی که کندتر از بقیه بوده‌اند دیگر حق شرکت در دور زمان‌گیری را ندارند و به ترتیب ۷ خانه انتهایی جدول را پر می‌کنند.

۱۷ اتومبیل دیگر می‌توانند در یک دور زمان‌گیری دیگر به مدت ۱۵ دقیقه رقابت کنند. در فرمت اصلی پس از ۱۵ دقیقه، ساعت‌ها به سرعت متوقف می‌شوند. ۷ اتومبیلی که کندتر از بقیه بوده‌اند، به ترتیب در مکان ۱۱ تا ۱۷ جدول قرار می‌گیرند.

زمان برای ۱۰ اتومبیل باقی‌مانده برای یک دوره دیگر صفر می‌شود. مرحله پایانی در قوانین اصلی ۱۰ دقیقه‌است. در پایان این مرحله خط‌ های ۱ تا ۱۰ مسابقه پر می‌شود و به رتبهٔ اول اصطلاحاً Pole Position می‌گویند. مسابقه با یک دور آماده‌سازی آغاز می‌شود و پس از آن اتومبیل‌ها در خط شروع به ترتیب زمانی که کسب کرده‌اند قرار می‌گیرند. در صورتی که راننده‌ای در حین دور رژه اتومبیل را خاموش کند و بقیه از او رد شوند، او مجبور می‌شود برای شروع مسابقه در آخر صف قرار بگیرد. در صورتی‌که حرکت کند و هنوز یک اتومبیل پشت او باشد، می‌تواند به جای اصلی خود در صف بازگردد. در صورتی که راننده‌ای در دقایق آخر پیش از شروع با مشکلی مواجه شود، می‌تواند مسابقه را ازpit-lane آغاز کند. در صورتی که راننده‌ای تصمیم به چنین کاری بگیرد، باید صبر کند تا بقیه اتومبیل‌ها رد شوند و بعد می‌تواند رقابت خود را آغاز نماید.

چراغ بالای میدان با خاموش شدن چراغ‌های قرمز علامت شروع مسابقه را می‌دهد. مسافت مسابقه معمولاً کمی بیشتر از ۳۰۵ کیلومتر(۱۹۰ مایل) است و مدت زمان آن به دو ساعت محدود شده است؛ در حالیکه در عمل مسابقات بیش از ۹۰ دقیقه بطول نمی‌انجامد. در طول مسابقه رانندگان می‌توانند برای تعویض تایر یکبار یا بیشتر اقدام به pit stop (توقف برای تعمیر) کنند. رانندگان به ۷ مدل تایر مخصوص روزهای آفتابی، ۴ مدل تایر مخصوص روزهای بارانی و ۳ مدل تایر مخصوص باران شدید دسترسی دارند. ترکیب تایر هر مسابقه توسط شرکت تأمین‌کنندهٔ تایرها انتخاب می‌شود. امتیازهایی را که (FIA) به ۱۰ راننده و تیم برتر می‌دهد بر اساس ۲۵-۱۸-۱۵-۱۲-۱۰-۸-۶-۴-۲-۱ خواهد بود (نفر اول ۲۵امتیاز، نفر دوم ۱۸ امتیاز و به همین صورت). برنده مسابقات قهرمانی سالانه راننده و تیمی خواهد بود که در انتهای فصل مسابقات بیشترین امتیاز را کسب کرده باشد. اگر دو راننده و تیم دارای امتیاز مساوی باشند و برای قهرمانی راننده یا تیم مسابقه می‌دهند، برنده کسی خواهد بود که تعداد مسابقات جایزه بزرگ بیشتری را در طی آن فصل برنده شده باشد.

رانندگان و سازندگان

تیم فرمول یک باید بدنهِ اتومبیلی را که می‌خواهند در آن مسابقه بدهند بسازند و بنابراین اصطلاح «تیم» و «سازندگان» کم و بیش یه جای هم بکار می‌روند. این ویژگی باعث تمایز این مسابقه از سایر سری‌ها مانند لیگ مسابفات ایندی می‌شود که در آن تیم‌ها می‌توانند ماشین مسابقه‌ای خود را خریداری کنند و همچنین سری اسپکاز جمله سری‌های GP2 که در آن تمامی ماشین‌ها باید ویژگی‌های مشابه‌ای داشته باشند. در سال‌های اولیه، تیم‌های فرمول یک موتورها را نیز خود می‌ساختند، که با افزایش حضور شرکت‌های مهم سازندهِ اتومبیل مانند بی‌ام‌و، مرسدس-بنز، رنو، تویوتا و هوندا که به معنای بیهودگی ساختن انفرادی موتورها بود، این قضیه کاهش پیدا کرد.

در اوایل حضور کارخانه‌ها به صورت «تیم کارخانه» بود (یه معنای تیمی که متعلق به یک کارخانهِ مهم است)، مانند آلفا رومئو، فراری، فیات یا رنو. شرکت‌هایی مانند کلایمکس، رپکو، کاسورس، هارت، جاد و سوپرتک که وابستگی تیمی مستقلی نداشتند، غالباً موتورهایشان را به تیم‌هایی که خود استطاعت ساخت آن‌ها را نداشتند می‌فروختند. با پیشی گرفتن طمع و توانایی ساخت کارخانه‌ها، امروزه تقریباً تمامی موتورها توسط کارخانه‌های مهم ساخته می‌شوند.

با وجود از میان رفتن تیم‌های کارخانه‌ای در اوایل دهه ۱۹۸۰، در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ دوباره این‌گونه تیم‌ها به میدان آمدند و در حال حاضر شرکت‌هایی مانند تویوتا، فراری (فیات)، هوندا، رنو و بی. ام؛ یا برای خود تیم تشکیل داده یا از میان تیم‌های موجود یکی را خریداری کرده‌اند. مرسدس بنز (دایمرکرایسلر) ۴۰٪ از تیم مک‌لارن را در اختیار دارد و موتورهای این تیم را می‌سازد. سایر تیم‌ها یا موتور را از تیم‌های کارخانه‌ای یا از شرکت Cosworth که در حال حاضر تنها شرکت تجاری فروشندهِ این‌گونه موتورها است خریداری می‌کنند.

در مسابقهِ فصل نخستین ۱۹۵۰ بیش از ۱۸ تیم مسابقه دادند که به دلیل هزینه‌های بالا بسیاری از آن‌ها ار دور خارج شدند. در واقع کمی اتومبیل‌های مناسب برای شرکت در مسابقات فرمول یک در طول دههِ اول این‌گونه مسابقات باعث ظهور ماشین‌های فرمول دو شد. تیم فراری تنها تیم فعال باقی‌مانده از مسابقات سال ۱۹۵۰ است و در مورد مسابقات سال ۲۰۰۶ یازده تیم در دور بودند که هر کدام دارای دو اتومبیل بودند. اگرچه تیم‌ها به ندرت اطلاعاتی در مورد بودجهِ خود را فاش می‌کنند، اما بر اساس برآوردها بودجهِ آن‌ها بین ۷۵ تا ۵۰۰ میلیون دلار است.

برای ورود یک تیم به مسابقات جهانی قهرمانی فرمول یک بیش از ۲۵ میلیون پوند (حدود ۴۷ میلیون دلار) باید به صورت پیش-پرداخت به فدراسیون بین‌المللی اتومبیل پرداخت شود، که این مبلغ در زمان فصل مسابقه به تیم بازگردانده می‌شود؛ و بنابراین سازندگانی که تمایل به حضور در فرمول یک دارند ترجیح می‌دهند از میان تیم‌های موجود یکی را انتخاب کنند: خرید تیرل توسط B.A.R. و خرید جردن توسط میدلند باعث سلب مسئولیت هر دوتای این تیم‌ها از پرداخت این مبلغ قابل‌توجه شد.

هر اتومبیل دارای یک شماره‌است. به قهرمان دورهِ قبلی مسابقات قهرمانی رانندگی شماره یک داده می‌شود و به هم گروه این تیم شماره دو داده می‌شود. در واقع شماره‌ها بر اساس رتبهِ تیم‌ها در مسابقات دورهِ قبل به آن‌ها داده می‌شوند. استثنائاتی نیز وجود داشته که از آن جمله این است که در سال ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ قهرمان مسابقات قهرمانی رانندگی جهان که به ترتیب (نیجل منسل و الین پراست) بودند دیگر در فرمول یک مسابقه نمی‌دادند. در این حالت به رانندگان تیم قهرمان سال گذشته شمارهِ صفر و دو داده می‌شود. شمارهِ ۱۳ از سال ۱۹۷۴ مورد استفاده قرار نگرفته‌است، شماره‌ای که پیش از آن با صلاحدید دست‌اندرکاران مسابقه گهگاه استفاده می‌شد. قبل از سال ۱۹۹۶، تنها برندهِ مسابقهِ قهرمانی جهان و تیم وی بودند که شمارهِ جدیدی که در واقع شمارهِ قهرمان قبلی بود می‌گرفتند و سایر تیم‌ها شماره‌های سال‌های قبل را داشتند، که همان شماره‌ای بود که در شروع فصل سال ۱۹۷۴ به آن‌ها داده شده بود. بطور مثال، فراری بدون توجه به رتبه‌اش در مسابقات سال‌های متمادی شمارهِ ۲۷ و ۲۸ را داشت. از آنجا که در اوایل دههِ ۱۹۹۰، شکل‌گیری تیم‌ها و وضعیت آن‌ها به سرعت تغییر می‌کرد، این شرایط باعث درهم شدن شماره‌ها شد، تا اینکه در سال ۱۹۹۶ سیستم جدید برای این منظور مورد استفاده قرار گرفت.

مایکل شوماخر دارای رکود در قهرمانی مسابقات رانندگی می‌باشد (هفت بار) و فراری نیز در بین سازندگان بالاترین رکورد را دارد (چهارده بار). جوچن ریندت و آیرتون سنا قهرمانانی هستند که در یک حادثهِ کشنده در مسابقات کشته شدند.

گراند پری

 تعداد گراندپری‌هایی که در یک فصل برگزار می‌شوند در سال‌های مختلف متفاوت بوده‌است. فصل افتتاحیهِ مسابقات سال۱۹۵۰ متشکل از تنها هفت مسابقه بود؛ ولی با گذشت سال‌ها این رقم تقریباً سه برابر شده‌است. اگرچه تعداد مسابقات از دههِ ۱۹۸۰ تقریباً روی عدد ۱۶ یا ۱۷ ثابت ماند، اما در سال ۲۰۰۵ این رقم به سقف نوزده بازی رسید.

شش تا از هفت مسابقهِ منطقه‌ای در اروپا برگزار شد؛ تنها مسابقهِ غیر اروپایی که در سال ۱۹۵۰ به حساب قهرمانی جهان محسوب شد مسابقهِ ایندیاناپلیس ۵۰۰ بود که به دلیل عدم وجود تیم‌های فرمول یک نظربه مقتضیات این مسابقه که اتومبیل‌ها باید ویژگی‌هایی متمایز با سایر مسابقات می‌داشتند، جایزه بزرگ آمریکا بعدها جای این مسابقه را گرفت. قهرمانی فرمول یک به تدریج به سایر کشورهای غیراروپایی نیز راه پیدا کرد. آرژانتین میزبان اولین جایزه بزرک آمریکای جنوبی در ۱۹۵۳ بود و مراکش نیز میزبان اولین مسابقات قهرمانی جهان آفریقا در سال ۱۹۵۸ بود. در آسیا کشور(ژاپن در سال ۱۹۷۶)و در اقیانوسیه (کشور استرالیادر سال)۱۹۸۵ میزبان بودند. در حال حاضر نوزده مسابقهِ موجود به قاره‌های اروپا، آسیا، استرالیا، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی گسترش یافته‌اند.

در قدیم، هر کشور میزبان یک گراندپری می‌شد که به نام خود کشور نام‌گذاری می‌شد. در صورتی که یک کشور میزبان چندین گراندپری در طول یک‌سال می‌شد، به این گراندپری‌ها اسم‌های مختلفی داده می‌شد.

گراندپریها که سابقهِ برخی از آن‌ها حتی به قبل از مسابقات جهانی قهرمانی فرمول یک برمی‌گردند، هر سال در یک پیست برگزار نمی‌شوند. بطور مثال گراندپری انگلیس اگرچه از سال ۱۹۵۰ هر ساله برگزار شده‌است، از سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۶ بین برندز هتچ و سیلوراستون در تغییر بوده‌است. تنها مسابقهِ دیگری که در تمامی مسابقات قهرمانی جهان بوده‌است گراندپری ایتالیا است؛ که هر ساله درMonza برگزار شده‌است، و تنها در سال ۱۹۸۰ در Imola برگزار شد که در حال حاضر محل برگزاری گراندپری سنت مارینو است.

از جمله مسابقات اخیر گراندپری در بحرین برگزار شد که در واقع اولین حضور فرمول یک در خاورمیانه‌است، محلی که دارای جاده‌های بیابانی مخصوص و با کیفیتی است که برای انجام این گونه مسابقات ساخته شده‌اند. گراندپری بحرین و سایر مسابقات مشابهِ جدید در ترکیه و چین در واقع نشان‌دهنده فرصتهای جدید برای رشد و ترقی گراندپری فرمول یک است، در حالیکه امکانات جدید نیز موانع بر سر راه محل برگزاری سایر مسابقات فرمول یک در سطح جهان را برداشته‌اند.

میدان مسابقات

کشورهایی که در ان مسابقات فرمول 1 برگذار میگردد:

 یک میدان معمولاً جاده‌ای مستقیم در پیست مسابقات است که در آن خط شروع قرار دارد. «پیت لین» در کنار مسیر مستقیم و خط شروع قرار دارد که رانندگان برای زدن بنزین و تعویض تایر در طول مسابقه وارد این لاین می‌شوند البته از حدود سال۲۰۱۰خودروها مجاز نیستند که در طول مسابقات سوختگیری کنند. تیم‌ها نیز اتومبیل را قبل از مسابقه در همین مکان بازدید می‌کنند. طرح بقیهِ پیست کاملاً با قسمت ابتدایی آن متفاوت است. با این حال مسیر پیست معمولاً در جهت عقربه‌های ساعت تنظیم می‌شود. پیست‌هایی که بر خلاف عقربه‌های ساعت طراحی شده‌اند و در آن‌ها پیچ‌ها در سمت چپ قرار دارند، باعث بروز مشکلاتی از جمله درد در ناحیه گردن برای رانندگان می‌شوند، زیرا در اتومبیل‌های فرمول یک پیچ‌های سمت چپ باعث می‌شوند تا سر رانندگان با نیروی زیادی در جهت مخالف پرتاب شود و رانندگان برای جلوگیری از این عمل مجبورند فشار زیادی به گردنشان وارد کنند. بسیاری از این پیچ‌ها به دلیل ویژگی‌هایی که دارند صاحب نام شده‌اند، مانند پیچ روژ در پیست اتومبیل‌رانی اسپافرانکورچمپس، پیچ پارابولیکا در پیست اتومبیل‌رانی نشنال مونزا و پیچ تامبورلو در پیست اتومبیل‌رانی دینو فراری. دیگر موارد مثل ساختار جاده‌ها در پیست اتومبیل‌رانی ایندیاناپولیس با سه پیچ به گونه‌ای طراحی شده‌اند که «نیروی G» و تأثیر آن بر روی لغزندگی را نیز تحت تأثیر قرار دهند. متأسفانه در پیست‌های پارک زاندورت در کشور هلند و کیالامای در آفریقای جنوبی مسابقات فرمول یک برگزار نمی‌شود.

اغلب پیست‌هایی که اکنون از آن‌ها استفاده می‌شود، مخصوص مسابقه ساخته می‌شوند. تنها پیستهایی که واقعاً در خیابان‌های شهری واقع شده‌اند، پیست موناکو می‌باشد که مسابقات گراندپری موناکو در آن برگزار می‌شود.

با این حال، این مسابقات در مکان‌های شهری دیگر نیز به صورت غیررسمی برگزار می‌گردند (برای مثال در شهرهای لاس‌وگاس و دیترویت در ایالات متحده آمریکا). همچنین پیشنهاد برگزاری این مسابقات در شهرهای لندن و بیروت نیز به بحث و بررسی گذاشته شده‌است. چند پیست دیگر نیز کاملاً یا تا حدودی در خیابان‌های شهری قرار دارند که پیست اتومبیل‌رانی اسپا-فرانکورشامپ از آن جمله‌است. همچنین ادامه استفاده از پیست موناکو نیز تنها به دلیل جاذبه و تاریخ مسابقات قهرمانی موناکو است، زیرا این پیست در واقع نیازمندی‌های ایمنی جاده‌ای را تأمین نمی‌کند. گفته می‌شود که رانندگی نلسون پیکوت که سه بار عنوان قهرمانی جهان را بدست آورده‌است، در این پیست همچون «دوچرخه سواری در اتاق نشیمن» است.

طراحی پیچ‌ها به منظور حفظ امنیت رانندگان بر حسب قوانین جدید فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی پیچیده و پیچیده‌تر می‌شود. نمونه آن پیست اتومبیل‌رانی بحرین است که توسط هرمن تیلک شبیه بسیاری از پیست‌های جدید مسابقات فرمول یک طراحی شده‌است.

در دهه ۱۹۵۰ یک راننده بطور اتفاقی متوجه شد که استفاده از «کوپه کاه» در اطراف مسیر باند مسابقات باعث کاهش خطرات و سوانح می‌شود و به همین ترتیب در پیچ‌های مدرن پیست‌های فرمول یک، فضای خالی در نظر گرفته شده و با استفاده از بسته‌های شنی، سدی از لاستیک‌ها در دو طرف مسیر قرار داده می‌شوند و نهایت سعی در کاهش خطرات احتمالی درنظر گرفته شده‌است. پس از مرگ آیرتون سنا و رونالد راتزن‌برگز در مسابقات سال ۱۹۹۴ در پیست اتومبیل‌رانی انزودینو فراری، فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی تغییراتی اجباری را بر روی پیست‌ها اعمال کرد که هنوز هم ادامه دارد. هدف از این تغییرات همخوان کردن بهتر سرعت اتومبیل با فضای مورد نیاز برای کاهش سرعت قبل از رسیدن به موانع و قابلیت این موانع در در جذب انرژی حاصل از تصادف است.

برخی از پیست‌های جدید فرمول یک خصوصاً پیست‌های طراحی شده توسط تیلک به دلیل عدم برخورداری از «مسیر عبور» مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. با این حال در مورد این مطلب که استانداردهای امنیتی فرمول یک در پیست‌های جدید بیشتری رعایت شده‌اند، توافق وجود دارد.

(پایان قسمت اول)


شما باید ابتدا وارد شوید، تا بتوانید نظر دهید.